هروقت مردم لطفا برایم ناراحت نشوید، تنها همان هنگام مرگ است ک مطمئنم خوشحال ترینم؛ چون حتی اگر ب همین سن اکنون-یعنی ۱۸سال و چند ماهه- هم باشم، زندگی را کافی میدانستم-شاید هم امیدی ب آنکه زندگی بتواند ارضایم کند نداشتم-. اگر ناراحت شدید، لااقل اشک نری

نمیدونم چی بنویسم! این از اون پستاست ک اصلا نیاز نیست بخونیدش، پس اگه وقت ندارید ctrl+f4! گویا هفته ی آینده رو قراره تنها باشم تو اتاق. این خوبه. خوشم میاد کسی پیشم نباشه اما خوشم نمیاد کسی پشتم نباشه! بازم اون احساسات بی اعتمادی ب دیگران داره بر میگ